... czyli program, cele, zadania i zasady Klubu terapeutycznego
My, "ludzie zdrowi" w powszechnym znaczeniu tego słowa, żyjemy z reguły w sposób umożliwiający swobodny wybór aktywności i miejsc, w których chcemy i lubimy przebywać. Działania te i miejsca są nam dobrze znane i dostępne na wyciągniecie ręki. Rzadko stajemy przed dylematem "Nie wiem, co ze sobą zrobić", "Nie wiem, dokąd mam pójść". Tymczasem odczucia tego typu nie są obce ludziom niepełnosprawnym, upośledzonym umysłowo. Zawieszenie w "próżni niemożności i niewiedzy" skazuje ich często na bezbarwne życie noszące cechy automatyzacji i jałowości uczuciowej. Naturalnie w tym miejscu można wysunąć argument o nazwie "szkoła", jednak, patrząc perspektywicznie rodzi się pytanie: Co dalej? Jak utrwalać jej osiągnięcia i rozwijać osobowość ludzi upośledzonych?
Będąc na studiach Pedagogiki Specjalnej U.Ł. zaczęłyśmy poszukiwać odpowiedzi na powyższe pytania. W 2002 r. założyłyśmy Klub dla osób upośledzonych umysłowo, który działa do dnia dzisiejszego przy Zespole Szkół Specjalnych na ul. Karolewskiej w Łodzi. 
Bazując na własnej wiedzy, doświadczeniu i pomysłowości stworzyłyśmy miejsce, gdzie ludzie niepełnosprawni mogą DZIAŁAĆ. "Działanie" ma tutaj znaczenie "twórczej, spontanicznej aktywności", dzięki której wszyscy możemy odkrywać i uczyć się świata oraz siebie, poznawać nowe drogi komunikowania i manifestowania własnego "ja". Klub jest miejscem, w którym każdy jego bywalec ma szansę odnalezienia tego, co lubi robić, co pomoże mu zrozumieć otaczającą rzeczywistość; jest miejscem, gdzie wszyscy mogą uczyć się od siebie nawzajem, jak akceptować i szanować odmienną niż własna "jakość" życia.
Tu zdarzyło się i dzieje się coś ważnego. Dlaczego? Dlatego, że w tej niewielkiej grupie, jaką tworzymy, poznajemy siebie nawzajem i, być może przede wszystkim, poznajemy samych siebie. Dobrze jest widzieć własne ograniczenia i zahamowania oraz uczyć się pokazywać swoje mocne strony w atmosferze zrozumienia, (o którą zresztą także trzeba stale dbać). Myślę, że najważniejsza z tego jest właśnie wzajemność, która otwiera drogę na proces zmian. Te jednak jeszcze daleko przed nami wszystkimi.
